در تایلند فرود بیایید. بی‌آنکه صف سیم‌کارت بایستید.

سیم‌کارتی که به‌صورت نرم‌افزار داخل گوشی وجود دارد، نه تراشه‌ای که در جاسیمی می‌گذارید. نصب یک بسته یعنی اسکن یک کد QR، همین و بس، و هر سیم‌کارت فیزیکی که همین حالا همراهتان است جای خودش می‌ماند.

بیشتر گوشی‌های عرضه‌شده از ۲۰۱۸ به بعد: آیفون XS و جدیدتر، سامسونگ گلکسی S20 و جدیدتر، گوگل پیکسل 3 و جدیدتر و بیشتر مدل‌های امروزی اندروید. گوشی باید قفل اپراتور هم نداشته باشد. راهنماهای نصب ما نشان می‌دهند در مدل خودتان کجا را باید ببینید — در اندروید، گرفتن *#06# و پیدا کردن EID، کار را در پنج ثانیه تمام می‌کند.

در خانه، با Wi-Fi، یک یا دو روز پیش از پرواز — نصب کردن ساعت را شروع نمی‌کند. اعتبار فقط زمانی آغاز می‌شود که eSIM برای اولین بار به یک شبکه در تایلند وصل شود. زودتر انجام دادنش هیچ هزینه‌ای ندارد و شما را از کلنجار رفتن با Wi-Fi فرودگاه در حالی که صف تاکسی بیرون منتظر است، نجات می‌دهد.

بله. eSIM فقط دیتاست، پس خط اصلی‌تان همچنان برای شماره، کدهای پیامکی و حساب‌های پیام‌رسانتان فعال می‌ماند. دیتای موبایل را روی eSIM بگذارید و بقیه را دست‌نخورده رها کنید. چیزی که نمی‌گیرید یک شمارهٔ تایلندی است — پایین‌تر ببینید، هرچند برای بیشتر مسافران این اصلاً پیش نمی‌آید.

روی یک شبکهٔ سراسری تایلندی کار می‌کند: LTE هرجا که آن شبکه برسد، و 5G در بانکوک و شهرهای بزرگ‌تر. برای نقشه، تماس تصویری، آپلود عکس‌های روز از یک کافهٔ ساحلی و کار کردن با لپ‌تاپ از طریق هات‌اسپات کافی است.

نه — دقیقاً همان‌جایی که هست بگذاریدش. هر دو سیم‌کارت کنار هم کار می‌کنند؛ تنظیمی که واقعاً اهمیت دارد این است که کدام‌یک دیتای موبایل را مدیریت کند. آن را به eSIM بدهید، سپس رومینگ دیتا را روی خط اصلی خاموش کنید تا بی‌سروصدا در پس‌زمینه هزینه ایجاد نکند.